Als je lichaam belt, neem jij dan op?

Als ik mensen deze vraag stel, moeten ze meestal lachen. Ja, het klinkt grappig, maar ik meen het eigenlijk bloedserieus.

Want ik denk dat het antwoord vaak is: nee, ik neem niet op. Sterker nog: we horen de telefoon soms niet eens overgaan. Te druk. Als we stress ervaren zeggen we tegen onszelf: ik ben sterk, ik kan nog wel door, anderen hebben het erger dan ik, ik heb nog wat reserve. Ik ben Superman. Of Supervrouw. Of SuperX. Herkenbaar?

Ondertussen belt je lichaam misschien allang. Je slaapt slecht, je voelt je gejaagd, je bent gespannen. Je hebt een brok in je keel, bent duizelig, merkt dat je adem hoog zit of wordt gek van je eigen gedachten. Dat betekent natuurlijk niet dat iedere lichamelijke klacht door stress komt. Klachten die aanhouden of je zorgen baren, verdienen medisch onderzoek. Maar soms weten we dondersgoed dat ons lichaam al een tijdje probeert te vertellen dat het te veel is.

En toch drukken we de beller weg. Wat een gezeik. Er zijn ergere dingen. Het valt allemaal wel mee.

Tot het lichaam niet meer belt maar begint te hameren. En soms was zelfs die hamer niet genoeg en is er een sloopkogel nodig voordat we luisteren. En dan kan ineens niet meer wat daarvoor nog wel kon.

En dan?
Je kunt balen dat je het zover hebt laten komen. Begrijpelijk. Maar de tijd kun je niet terugdraaien. Wat je wél kunt veranderen, is hoe je vanaf dat moment met je lichaam omgaat. Probeer je lichaam niet langer te zien als dat hinderlijke obstakel dat jou ervan weerhoudt alle plannen uit te voeren die je in je knappe, briljante hoofd hebt bedacht.

Je zou er bijvoorbeeld vrienden mee kunnen worden.

Dat heeft misschien even tijd nodig, want je hebt haar of hem behoorlijk lang genegeerd. Dus er is iets goed te maken. Luisteren. Rust nemen als dat nodig is. Bewegen als dat goed voelt. Ademen. Voelen wat er gebeurt voordat je automatisch weer doorgaat. Misschien kun je je lichaam gaan zien als een gids. Een adviseur wiens raad je niet altijd hoeft op te volgen, maar die je op z'n minst serieus neemt. En daar hoef je niet nóg harder voor te werken. Je hoeft alleen af en toe op te nemen als-ie belt.

Dus: als je lichaam belt, neem dan op. Wat heeft het je te vertellen?

De uitspraak ‘Als je lichaam belt, neem jij dan op?’ hoorde ik van Tisjeboyjay.