Lockdowndip versus koudedip

‘Clinty, ben je gek geworden?’

‘Dat is gevaarlijk!’ ‘Wat stoer!’ ‘Vertel me er meer over, want eigenlijk wil ik het ook!’

Mijn dip in het koude water maakte nogal wat reacties los. Op de foto zie je mij in de Westlandgracht. Een vriendin vroeg of ik eens met haar wilde dippen. Ik wilde het al heel lang proberen, maar had het nooit gedurfd. Dit was mijn kans. Na vijf keer was ik om.

Niet alleen vanwege de kou, maar vooral vanwege wat er daar in het water gebeurde. Mijn hoofd zei: dit wil ik niet. Mijn lichaam schrok van de kou. En het enige wat ik kon doen was rustig blijven en ademen. Terwijl ik daar lag, voelde ik een bijzondere rust. Geen strijd tegen de kou, maar juist overgave eraan. Als ik eruit kwam, gloeide en tintelde mijn hele lichaam. En ook later op de dag voelde ik me rustiger, lichter en vrolijker.

Dat had natuurlijk niet alleen met het koude water te maken. Ik deed iets nieuws, was buiten en deelde het avontuur met lieve mensen. Maar het verschil met hoe ik me de week ervoor had gevoeld, was groot. Toen zat ik in een dip — alleen niet in een koudedip, maar in een lockdowndip.

Achteraf was dit het begin van iets- update 2026

Wat ik toen nog niet wist, was hoeveel belangrijker die ademhaling voor mij zou worden. De fascinatie voor wat je met je adem kunt beïnvloeden bleef. Ik ging me er steeds verder in verdiepen en besloot uiteindelijk een opleiding tot ademcoach te volgen.

Inmiddels is ademcoaching een belangrijk onderdeel van mijn werk bij Adem & Eva. Grappig om dit oude bericht terug te lezen en te zien dat hier, in het koude water van de Westlandgracht, eigenlijk een stukje van ‘mijn ademreis’ begon.