Hoe ik mijn telefoon kwijtraakte en ook weer terugkreeg.

en waarom ik dat best heel fijn vond

Ik ben weer terug van vakantie, en heb mijn telefoon weer terug! Nu kan ik weer een selfie maken! Ik ben heel erg blij, heel erg uitgerust, en heel bruin.

Want wat was er gebeurd? We waren geland in Griekenland. Ik stapte uit het vliegtuig, liep de bagagehal in en dacht shit, mijn telefoon! En ik wist; hij ligt nog in het vliegtuig. Hij was waarschijnlijk tussen stoel 26 E en F gevallen. Dus ik snelde naar de meneer van lost en found en zei ik: ‘mijn telefoon ligt nog in het vliegtuig! Tussen stoel 26 E en F. Kunnen jou collega’s die voor me pakken?’ En toen zeiden ze ‘nee, het vliegtuig is gecheckt door het personeel en het ligt er niet’'. Op mijn verzoek toch nog eens goed te kijken reageerden ze geïrriteerd - "You think my collegues didn't check properly?" (Ja sorry eigenlijk wel) "Your phone is not there".- Dus dat was nogal balen.

Toen bleek dat al onze koffers ook niet door waren gekomen uit Amsterdam moest ik erg mijn best doen om rustig te blijven en alles wat ik anderen leer zelf in praktijk te brengen: "Rustig doorademen, accepteren, het is wat het is, doorademen, kijk wat er wél is, je bent in Griekenland, de zon schijnt, het is heet, je bent niet neergestort, iedereen leeft, kijk een leuke Griek, je gaat zo tzatziki eten” enzovoort.
Na een uur of twee, drie, vier (vijf, zes zeven, nachtje slapen) was ik over de ergste boosheid op mezelf en de wereld heen en kon ik even op een rijtje zetten hoe erg het nou eigenlijk was. Niet erg.
Nee sterker nog, en ja nu komt ie, het was inderdaad niet erg. Het heeft me heel veel gebracht. Namelijk rust, enorm veel rust, echt meer rust dan ik anders zou hebben gehad. Ik kon niet continue op mijn telefoon om te kijken of er iemand had geappt of gemaild. De krant kon ik niet steeds lezen of ander nieuws. Het kon wel, maar ik moest dan een andere telefoon vragen. Ook om berichten op te sturen en contact te houden met de belangrijkste mensen. Ik kwam erachter dat ik bepaalde dingen ook niet hoefde checken. Of hoefde te weten. Dus het was eigenlijk wel prima.

Na een paar dagen kregen we een telefoontje van Raouf uit Amman, Jordanië. Er was een telefoon gevonden door zijn medewerkers tussen stoel 26 E en F. Zie je nou wel! Hij zou hem opsturen, het kon even duren. En precies op de dag dat ik aankwam in amsterdam, kwam mijn telefoon ook thuis.

Het was dus even vervelden maar uiteindelijk best wel fijn. Dank universum of overgangshormonen die mij warrig en vergeetachtig maken, of dankjewel leeftijd of weet ik veel welke entiteit die ervoor heeft gezorgd dat ik mijn telefoon verloor en precies drie weken later weer terugkreeg.
HALLELUJA.
Ik kan het iedereen aanraden. Volgend jaar ben ik weer offline. (Maar dan met behoud van telefoon).